معــــرفـــت نامه

                    هر حدیثی در دل است ! - نقش در و دیوار شد!

              این دل مجنـون من از دوریت  بیمــــــــــــار شد!

              هرکسی با هجــر خود چندان کند شوق وصال !

              من ولی گویی دلـم از دوریت بیــــــــــــزار شد !

              سالیــــانی دیدمت در خـــواب و رویـا با دلــــــم !

              دل ولی مرد و پس از آن چشـم من بیـــدار شد !

              تا تــو بــودی من شــدم یــار تــو و تنهـــایی ات !

              لیکن اکنون گفته ای : " او بیکس و بی یار شد"؟!

             این زهــی باطل ! ـ شنـو تا گــویمت ای بی وفــا!!

             من کنون تنها نی ام - چون مونسم "سیگـار" شد!

                             ( امیـــر ـ م )     ۶/۲/۱۳۸۷

  ــ  این شعر خطاب به هیچ کس نیست و فقط برای دل خودم

    سروده ام ! پس خواهشناْ نه به دل بگیرید و نه به من خرده !.

   ــ  در ضمن سو ء استفاده ی ابزاری هم از آن مطلقاْ ممنوع

      می باشد .

        ممنون و سپاس     

                                  امیـر ـ م   

          تو گویی این تنها بهانه ایست برای چشمهایش !

چشمایش : نوشته ی بزرگ علوی

چاپ : ۱۳۵۷

ناشر : سازمان انتشارات جاویدان

قیمت : ۱۵۰ ریال

  ( شهر تهران را خفقان گرفته بود -

      هیچکس نفسش در نمی آمد‌ -

      همه از هم میترسیدند -

      خانواده ها از کسانشان میترسیدند -

       بچه ها از معلمینشان

       معلمین از فراشها  و فراشها از سلمانی و دلاک -

       همه از خودشان می ترسیدند - از سایه شان باک داشتند.

       همه جا -  در خانه  - در اداره -  در مسجد -  پشت ترازو - در مدرسه

       و در دانشگاه و در حمام مأمورین آگاهی را دنبال خودشان میدانستند.

      در سینما موقع......................................................................

      ...........................................................................................

     ........... در چنین اوضاعی در سال ۱۳۱۷ استاد ماکان در گذشت.)

                                      "  این چشمها مال من نیست  "

                                آذر ۱۳۳۰ - اردیبهشت ۱۳۳۱

      از همین نویسنده : چمدان - میرزا - سالاریها و نامه ها را میتوان نام برد.

امان از وقتي كه تصميم به آپ كردن داشته باشي امّا انگيزة كافي نداشته باشي.

در هر صورت كاري رو شروع كردي و بايد ادامه بدي.

اينجاست كه ميري و دفتر قديميت رو از لابلاي كتابهات ميكشي بيرون

و نظري بر خاطرات گذشته ات ميندازي تا شايد مطلبي و يا حرف و حديثي

براي بيان پيدا كني و اونوقته كه غرق در افكارت ميشي ، افكاري مملو از

خاطره ، خاطراتي كه گاه شيرين است و گاه تلخ

و خاطراتت رو همچون فيلم در تصورت مرور ميكني و باخودت مي انديشي

كه : " افسوس كه چه زود دير ميشود"

و ناگهان در بين نوشته ها و سروده هايت ، چشمت به يك سروده

مي افته كه در سوم فروردين هشتاد و يك سروده اي

 و با خود مي انديشي و سعي ميكني كه به ياد بياري كه

آيا زمان سرودن اين اشعار در چه حسي بودي و اينجاست كه

بدون توجه به موقعيت پيرامونت ، از گوشة چشمت قطره هاي

اشكت سرازير ميشه و زير لب با خودت زمزمه ميكني كه :

                                     ۱۳۸۶/۷/۲۲

سینـه ای ســـــوزانده ام از بی وفاییــهای یار

سـوزشـی بدتـر زِ دســتِ مـــــردمِ این روزگار

آن یکــی آتش زَنَد دل را زِ بی مهــریِ خویش

این یکی با  حيله رنجاند مرا  دیوانـه وار

آن یکی با فُــرقت و هجـرانِ خـود ســـوز آورد

این یکی با وصـلت و نزدیـکی اش چون نیشِ مار

آن که باید هر گــره ای را گشــاید غا یــب است

این یکی موشــی دوانــد در پــیِ انجـــامِ کــار

این روا هرگـــز نباشــد ـ نا روا باشــــد خــــدا

آن کند خــوارَم ولیکن این به چَشمَــم همچو خـار

امیـــر ــ م      3/1/1381